|
|
Toen Le Temps Perdu nog een klein "grand"cafeetje was in de Rechterstraat stonden er nog houten schotten voor de ramen als het druk was, omdat mensen anders van de tafels door de ruiten zouden vallen. Toen in dat kroegje nog veel Heineken gedronken werd, Palm nooit Vos werd en Wiekse Witte, Hoegaarden werd.
Toen de krantenjongen altijd schrok als we hem met z'n allen de krant afhandig maakten. Toen de baas van z'n kruk afviel van het lachen, toen Stones avonden werden gehouden en het ‘Fout Feest’ werd geboren...
|
|
|
Toen vele vriendschappen zijn gesloten. Vrienden voor het leven. Het bewijs daarvan hangt al tien en een half jaar prominent in de vorm van een schilderij met 117 pasfoto's van vaste klanten van toen, midden in de "grote" Le Temps Perdu. Toen alles in dit kroegje altijd goed was, maar je nooit naar buiten kon. En het eerste wat we dan ook kochten toen we naar de markt mochten verhuizen was het terras...
|
|